Historia Szkoły

16. 12. 12
posted by: Super User
Odsłony: 1616

Dzieje Gimnazjum i Liceum im Bartosza Głowackiego w Opatowie.

  1. Lata: 1917 - 1939
  2. Lata 1939 – 1945
  3. Lata 1945 – 1989
  4. Szkoła dziś (1990 - 2016)

 

Lata: 1917 - 1939

Tradycje oświatowe ziemi opatowskiej są ściśle związane z historią miasta, będącego w przeszłości ważnym ośrodkiem życia umysłowego i kulturalnego, skupionego wokół kolegiaty pod wezwaniem św. Marcina oraz klasztoru OO. Bernardynów pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny. To dzięki miejscowym szkołom studia ukończyli: kanonik krakowski Piotr z Opatowa, dziekan kurzelowski - Olbracht Poniatowski, Wojciech (brak innych danych) - późniejszy profesor astronomii i astrologii w Bolonii, czy Wojciech syn Grzegorza, wykładowca medycyny - osobisty lekarz króla Kazimierza Jagiellończyka. Warto nadmienić, że w latach 1400 – 1500 na Uniwersytecie Jagiellońskim kształciło się 41 studentów z Opatowa i okolic, jak np. Klemens z Włostowa, Melchior z Łagowa, Stanisław Opala ze Słupi, Błażej Pozdronieński ze Staszowa i chyba najbardziej popularny dr Adam Opatowski, autor poezji i prac naukowych.
Miasto i okolice przeżywały różne zawirowania historyczne, miały swoje wzloty i upadki, ale światli mieszkańcy tej ziemi drogę do awansu społecznego swoich dzieci upatrywali w nauce. Wprawdzie w mieście przez wieki funkcjonowały różne szkoły, brakowało jednak takiej, która na początku XX wieku przygotowałaby młodzież do studiów uniwersyteckich. Nic więc dziwnego, że zgromadzeni na wiecu w 1916 roku z okazji 3 Maja mieszkańcy miasta i okoliczni chłopi, pod przywództwem działaczy ludowych, wysunęli postulat zakładania na wsiach szkół podstawowych oraz utworzenia w Opatowie szkoły średniej dla dzieci chłopskich. Głównym inicjatorem tego projektu był nauczyciel z Jurkowic Jan Skuza, a do najbardziej zaangażowanych w jego realizację należeli: Jan Oficjalski (z Oficjałowa), Walenty Dąbrowski, Michał Kucharczyk (z Gojcowa), Józef Pacański, Franciszek Tomaszewski, Józef Polak, Aleksander Zieliński, Jan Żółciak (z Wąworkowa), Kacper Dulny (z Brzezia). Wszyscy oni weszli w skład „Komitetu Włościańskiego Ziemi Opatowskiej” powołanego do życia na zebraniu organizacyjnym w dniu 28 maja 1917 r. w uroczystość Zesłania Ducha Świętego.  Zgodnie z prowadzonymi od dłuższego czasu przez polskich działaczy pracami w zakresie systemu oświatowo – wychowawczego dla niepodległego państwa polskiego, postanowiono nadać szkole charakter wyznaniowy, narodowy i koedukacyjny. Konsekwencją tego było przyjmowanie dzieci polskich (płci obojga) wyznania rzymsko – katolickiego.
Na wniosek Komitetu Organizacyjnego ówczesna okupacyjna władza austriacka, czyli Generalne Gubernatorstwo w Lublinie – zezwoliła reskryptem z 16 czerwca 1917 r. na ogłoszenie i przeprowadzenie prowizorycznych wpisów do gimnazjum. Okazało się, że należy otworzyć 3 klasy pierwsze i kurs przygotowawczy do klasy IV. W efekcie tych działań dnia 15 września 1917r. odbyło się otwarcie i poświęcenie zakładu, którego pełna nazwa brzmiała: „Gimnazjum realne koedukacyjne im. Bartosza Głowackiego w Opatowie”. W akcie fundacyjnym podpisanym przez uczestników uroczystości zaznaczono: „Zakład ten imienia pierwszego chłopa bohatera, nazwisko na wzór i przykład, by młodzież wychowywana w tej szkole uczyła się służyć ojczyźnie i tak ją kochać, jak on ją kochał”.
Gimnazjum rozpoczęło swoją działalność w wynajętym budynku przy zbiegu ulic Wąworkowskiej i Ożarowskiej, w którym dzięki licznym przeróbkom uzyskano trzy sale lekcyjne, kancelarię dyrektora, będącą zarazem salą konferencyjną i gabinet pomocy naukowych oraz skromne mieszkanie dla paru nauczycieli i tercjana.
Stanowisko dyrektora powierzono Stanisławowi Kossowskiemu ze Lwowa, który zagospodarował wynajęte pomieszczenia i skompletował grono nauczycielskie w składzie: Jerzy Górecki, Walery Andrzejczak, Edward Bondera, Maria Jakimowicz oraz Bolesław Siwecki. W tym pierwszym roku działalności Szkoły zatrudniony został również lekarz a liczba uczniów wynosiła 164. Dyrektor Stanisław Kossowski swoje obowiązki pełnił do wakacji 1918 r., ponieważ umowa z nim została rozwiązana .
W roku 1918 Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego pismem nr 1112 z dn. 18 lutego wydało koncesję na prowadzenie gimnazjum i otwarcie czterech klas, powierzając jednocześnie stanowisko dyrektora Janowi Słomce.
Komitet Włościański, będący organem nadzorującym i zarządzającym szkołą, w 1918 r. przekształcił się we Włościański Związek Oświatowy Ziemi Opatowskiej, celem którego, poza nadzorowaniem gimnazjum, stała się praca oświatowo – społeczna, mająca na celu podniesienie dobrobytu materialnego i moralnego włościaństwa Ziemi Opatowskiej. W 15 paragrafach nakreślono strukturę i przepisy regulujące działalność stowarzyszenia, które postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 czerwca 1920 roku Nr 13 s.1824 wciągnięto do rejestru stowarzyszeń i związków Nr 279. W 1919 roku dyrekcja i właściciel „Prywatnego Gimnazjum Koedukacyjnego im. Bartosza Głowackiego w Opatowie opracowali statut, który zawierał przepisy regulujące strukturę, zadania i sposób działania placówki”. Dotyczyły one między innymi sposobu nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy z dyrektorem, nauczycielami, personelem administracyjnym, przyjmowaniem uczniów do klas pierwszych oraz programu nauczania. Ten ostatni był oparty na programie gimnazjum państwowego tj. na drugim szczeblu szkoły powszechnej. W szkole obowiązywała nauka łaciny, język nowożytny niemiecki i francuski (do wyboru), religia, język polski, historia, geografia, przyroda, fizyka, chemia, matematyka, zajęcia praktyczne, higiena, rysunek i ćwiczenia tzw. (cielesne). Do nadobowiązkowych przedmiotów należał śpiew i muzyka.
Jan Słomka, obejmując stanowisko dyrektora, stanął przed zadaniem skompletowania kadry nauczycielskiej. W roku szkolnym 1918/1919 przybyli do szkoły ks. Eugeniusz Kapusta (do 31.12.1918r.), ks. Jan Chołoński (1.01.1919r), Adela d Endel, Jan Kazański, Stefania Wargałówna, Stanisław Zajlich, Władysław Goroń, Władysław Gnatowski. W następnym roku szkolnym kadra liczyła 9 nauczycieli. W kolejnych latach zostali zatrudnieni nowi nauczyciele, m.in.: Stanisław i Maria Przywara, Michał Curyło, Aleksandra i Wacław Kwiatkowscy, Michał Tymiński, Franciszek Węglarz.
W związku ze wzrastającą liczbą młodzieży pragnącej uczyć się w gimnazjum (w roku szkolnym 1917/18 – 164 a w 1919/20 – 360) w imieniu Zarządu Józef Polak i Jan Bielecki za cenę 140 tys. rubli nabyli od Jana Niezgody dzierżawiony budynek wraz z ogrodem i polem o obszarze czterech mórg. Ta transakcja umożliwiła poszerzenie bazy lokalowej, czym z ramienia Zarządu zajął się Jan Żółciak – przewodniczący Komitetu Budowy. Dzięki jego energii, przy pomocy finansowej miejscowego społeczeństwa i rodziców oraz subwencjom Sejmiku Powiatowego, w 1921 roku oddano do użytku budynek składający się z pięciu sal lekcyjnych, kancelarii nauczycielskiej i obszernego korytarza. Poświęcony 3 października 1921 roku przez ks. Pióro budynek, nie zaspakajał jednak potrzeb ciągle zwiększającej się liczby młodzieży i wymogów władz oświatowych. Z tego względu Zarząd WZOZO w 1923 roku zbudował specjalny budynek o dwunastu salach i dwóch korytarzach na pomieszczenia szkolne, a w 1924 roku oddzielny budynek na salę gimnastyczną.
Omówione wyżej inwestycje miały ścisły związek ze zmianą statusu placówki, która na mocy decyzji Ministerstwa Wyznań i Oświecenia Publicznego z 22.04.1920 r. w sprawie nadania praw państwowych szkołom prywatnym w dniu 11.05.1920 r. uzyskała prawa szkoły państwowej i podlegała Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego. Jako szkoła niepełna zaliczona została do kategorii „B”. Musiała jednak spełniać określone warunki dotyczące kwalifikacji nauczycieli, programów, zasad promowania i warunków lokalowych. Te ostatnie potwierdziła wizytacja przeprowadzona przez Jana Chadyńskiego, w wyniku której MWRiOP 4.06.1921 r. potwierdziło nadanie szkole praw państwowych, co  niewątpliwie podniosło jej rangę i dało młodzieży prawo wstępu na wyższe uczelnie. Pierwszy egzamin dojrzałości odbył się w gimnazjum w 1922/1923 r. Zdawało go zaledwie 4 uczniów z 14 abiturientów ostatniej klasy. Byli to: Antoni Galiński, Jan Konwicki, Antoni Sejmicki i Alfons Wiktor.
Ważny dla Polski rok 1920 znalazł swoje odbicie w opatowskim Gimnazjum, kiedy to 35 harcerzy, z istniejącej od 15 października 1917 r. drużyny im. T. Kościuszki, pod opieką dwu profesorów: Edwarda Bondery i Włodzimierza Zinkowa, wyruszyło na pomoc walczącej Warszawie. Oto ich nazwiska: Baran Piotr, Banach Kazimierz, Banaczek Władysław, Bełczowski Władysław, Bełczowski Józef, Bełczowski Andrzej, Cybulski Włodzimierz, Czajkowski Stanisław, Czerwiński Jerzy, Dąbrowski Julian, Galiński Antoni, Gacoń Stanisław, Gacoń Józef, Gnatowski Stefan, Gnatowski Stanisław, Gilewski Piotr, Judycki Stefan, Kaczmarczyk Władysław, Kopaczyński Jan, Kocznur Kazimierz, Kwiatek Stanisław, Kłonica Zygmunt, Kula Mieczysław, Królikowski Eugeniusz, Stępniewski Stanisław.
Z wyjątkiem, zmarłego wskutek wojennych trudów Stanisława Stępniewskiego, pozostali harcerze szczęśliwie wrócili do swoich bliskich.
Po odejściu w 1924 r. dyrektora Jana Słomki, od września tegoż roku stanowisko to objął Ignacy Zys - nauczyciel gimnazjum w Tomaszowie Mazowieckim. Zawierający umowę w imieniu Zarządu Michał Kucharczak i Leon Zawadzki zagwarantowali mu bezpłatne mieszkanie wraz ze światłem i opałem. Nowy dyrektor, po przyjeździe w połowie sierpnia do Opatowa, przystąpił do skompletowania grona nauczycielskiego w następującym składzie:

  1. Ignacy Zys – dyrektor, nauczyciel matematyki i fizyki w liczbie 12 godzin tygodniowo.
  2. Paweł Borysławski – matematyka i fizyka – 32 godziny.
  3. Józef Głogowski – śpiew, muzyka – 11 godzin.
  4. Leon Hermes – rysunki – 14 godzin, prace ręczne – 7 godzin, pismo techniczne – 2 godziny, wychowawstwo – 1 godzina, razem 24 godziny.
  5. Jan Kazański – łacina – 27 godzin, historia – 3 godziny, wychowawca klasy VI, razem 31 godzin.
  6. Kazimiera Kurowska – język niemiecki – 30 godzin.
  7. Ks. Antoni Prügel – prefekt – religia 16 godzin, propedeutyka filozofii  - 3 godziny, razem 19 godzin.
  8. Zygfryd Sękowski – gimnastyka  - 16 godzin, arytmetyka – 6 godzin, wychowawca klasy III, razem 23 godziny.
  9. Andrzej Sienkiewicz – język polski (prócz klasy VI) – 31 godzin, wychowawca klasy V.
  10. Marian Wójcik – historia (prócz klasy IV) – 24 godziny, język polski klasa VI – 4 godziny, wychowawca klasy VII.
  11. Jan Zajiczak – przyroda od klasy I do V – 19 godzin, geografia od I do V – 13 godzin, wychowawca klasy II.
  12. Maria Zys – język francuski – 19 godzin, wychowawca klasy IV, biblioteka.
  13. Dr Michał Zielonka – lekarz szkolny.
  14. Por. W. Dziewulak – instruktor hufca Gimnazjum.

Ponadto opiekunem drużyny harcerskiej był Zygfryd Sękowski, kuratorem Samopomocy - Jan Zajiczak, sekretarzem szkoły- Leon Janiszewski, woźnym Antoni Szmigiel, a stróżem - Jan Pierzchała.
Jednocześnie dyrektor Zys przystąpił do prac remontowych i modernizacyjnych istniejących budynków i ich otoczenia. W ramach tego w głównym budynku zlokalizowano osiem sal wykładowych i pokój nauczycielski, zniwelowano plac wokół budynków, wybudowano tarasy, wydzielono teren do gier i zabaw, urządzono boisko do piłki nożnej i skocznię. Ponieważ szkoła nie posiadała sali gimnastycznej z prawdziwego zdarzenia, z inicjatywy dyrektora przystąpiono do jej budowy, pozyskując ważnego sprzymierzeńca w osobie starosty opatowskiego Stanisława Kalickiego, który został przewodniczącym Komitetu Budowy Sali Gimnastycznej. Obiekt ten został oddany w stanie surowym w roku 1924/25 a w następnym wykończony i zaopatrzony w przyrządy. W tym samym czasie zadbano o estetykę otoczenia, posadzono drzewa i krzewy ozdobne, wyodrębniono ogród z sadem i ogrodzono cały teren.
Poza pracami budowlanymi dyrektor zatroszczył się o tworzenie bazy dydaktycznej. Wybudowano więc obserwatorium meteorologiczne, wyodrębniono gabinety lub pracownie przedmiotowe, wyposażone w niezbędne pomoce naukowe. Szczególną troską otoczono bibliotekę, która w tym czasie liczyła 2448 tomów i była przeznaczona dla uczniów, grona i dyrektora. Wyposażono ją również w takie czasopisma jak: „Czyn młodzieży”, „Stadion”, „Przyroda i Technika”. Ponadto istniał również chór szkolny, prowadzony przez Mikołaja Bejnara, ojca późniejszego pisarza Pawła Jasienicy - również ucznia opatowskiego Gimnazjum. Szkoła posiadała gabinet lekarski i na jej terenie działała „Samopomoc Uczniowska”, zajmująca się pomocą słabszym w nauce i potrzebującym wsparcia finansowego. Powstawały również koła zainteresowań, wśród których szczególnym powodzeniem cieszyli się entuzjaści latających modeli. Należy podkreślić też duże znaczenie drużyn harcerskich. Istniał również Harcerski Klub Sportowy, którego uczestnicy w osobach druhów: Wiesław Ostaszewski, Janusz Badowski, Władysław Pisarski, Bronisław Szymczyk, Bogdan Wiatrowski i Lucjan Zajda zajęli trzecie miejsce w ogólnozlotowych zawodach strzeleckich w 1929 r.
Poza wspomnianą wyżej męską drużyną od listopada 1917 r. istniała również drużyna żeńska im. Królowej Wandy pod opieką Stefanii Wargałówny. Harcerze czynnie uczestniczyli w życiu szkoły poprzez udział w redagowaniu dwumiesięcznika Życie Szkolne, warsztaty introligatorskie a przede wszystkim orkiestrę dętą, która cieszyła się dużą popularnością nie tylko wśród szkolnej społeczności, ale również miasta i powiatu.
Jako szkoła prywatna opatowskie Gimnazjum utrzymywało się głównie z opłacanego przez uczniów czesnego, które wzrastało z uwagi na inflację. Ponadto w wyniku zmian gospodarczych i wymiany waluty znacznie spadła liczba uczniów, a więc i dochody szkoły. W związku z tym w 1927 r. Zarząd Włościańskiego Związku Oświatowego Ziemi Opatowskiej wydał zezwolenie na przyjmowanie dzieci żydowskich, co wprawdzie znacznie poprawiło finanse, ale szkoła przestała mieć charakter wyznaniowy, jak to zakładano w statucie.
W 1931 r., po odejściu Ignacego Zysa, stanowisko dyrektora objął ks. Antoni Prügel, pracujący w opatowskim gimnazjum od 1924 r. jako nauczyciel łaciny i religii. Za jego kadencji nastąpiła zmiana systemu nauczania, gdyż ustawa z 11 marca  1932 r. zobowiązywała dotychczasowego właściciela a więc Zarząd Włościańskiego Związku Oświatowego Ziemi Opatowskiej do ubiegania się o wydanie zezwolenia na dalsze jej prowadzenie, które otrzymano z dniem 22 września 1934 r. Należy  zaznaczyć, że w tym roku zakończyło działalność ośmioklasowe gimnazjum. Od tej daty obowiązywał cykl sześcioletni: 4 klasy gimnazjum (tzw. mała matura) i 2 klasowe liceum o profilu humanistycznym lub matematycznym – zakończony egzaminem dojrzałości.
Ważnym wydarzeniem w życiu Szkoły było w 1933 r. wybudowanie bursy uczniowskiej, bardzo przydatnej dla młodzieży z okolicznych wsi. Nie rozwiązywało to narastających problemów lokalowych, zwłaszcza od momentu, kiedy to przy Gimnazjum i Liceum powstała, licząca 6 oddziałów, szkoła powszechna. Z wnioskiem w sprawie budowy nowego budynku wystąpił dyrektor ks. A. Prügel do Kuratorium Okręgu Szkolnego Krakowskiego w dniu 13 sierpnia 1936 r. Po zapoznaniu się z projektem budynku, opracowanym przez Michała Tudora z Ostrowca Świętokrzyskiego, Ministerstwo 17 listopada wyraziło zgodę, co pozwoliło na rozpoczęcie budowy w 1937 r. Z uwagi na ograniczone finanse prowadzono ją systemem gospodarczym.
Dzięki dużemu zaangażowaniu ze strony społeczeństwa ziemi opatowskiej w 1939 r. oddano w stanie surowym budynek o wymiarach 28m na 17m. Planowano w następnym roku zainstalować w nim kanalizację i centralne ogrzewanie. Prace te przerwał wybuch II wojny światowej.
„W roku szkolnym 1938/39 naukę pobierało w gimnazjum i liceum 276 uczniów, w tym 172 chłopców i 104 dziewczęta. Istniało 9 oddziałów, a grono nauczycielskie liczyło 10 osób legitymujących się wyższym wykształceniem”.
Ogółem w latach 1917 – 1939 w opatowskim Gimnazjum i Liceum zatrudnionych było 71 nauczycieli i wydano 192 świadectwa dojrzałości.
We wrześniu 1939 r. Gimnazjum i Liceum im. Bartosza Głowackiego nie było przygotowane do rozpoczęcia nowego roku szkolnego. Złożyły się na to: praktykowane przez szkoły prywatne jesienne zapisy, sytuacja polityczna i brak dyrektora. Z uczących w szkole nauczycieli pozostali: Stefania Fórmanowicz, Helena Wojnowska, Stanisław Leszczyński i Franciszek Sarzyński.

Lata 1939 – 1945

W początkach okupacji niemiecka administracja, nie mając jednolitego stanowiska odnośnie kształcenia polskiej młodzieży, wydała zezwolenie na reaktywowanie przedwojennych szkół średnich. Takie zezwolenie, głównie dzięki staraniom Stefanii Fórmanowicz i burmistrza Stanisława Kulaka, Gimnazjum i Liceum opatowskie uzyskało w październiku 1939 r. Niestety, po przekazaniu władzy w mieście cywilnej administracji niemieckiej, na wniosek starosty Rittera z dniem 16 grudnia 1939 r. szkoła została zamknięta. Dopiero 11 marca 1940 r. dzięki staraniom Stefanii Fórmanowicz władze niemieckie udzielają zgody na otwarcie czteroklasowej Prywatnej Szkoły Handlowej z polskim językiem wykładowym. Szkołą kierowała Stefania Fórmanowicz  a jej sekretarzem został  Leon Janiszewski. Języka niemieckiego uczyli Stefania Fórmanowicz i Stefan Magierowski. Ten ostatni uczył także rachunków kupieckich. Program nauczania obejmował ponadto: księgowość, arytmetykę handlową (Władysław Czerski), maszynopisanie (Anna Czerska), organizację handlu (Zenon Wnuk), towaroznawstwo (Helena Wojkowska). Po roku szkołę tę przekształcono w dwuletnią Niższą Szkołę Handlową, funkcjonującą do 1944 r. Ogółem szkołę tę ukończyło 127 absolwentów a uczyło w niej siedmioro nauczycieli.
Tajne nauczanie na teranie Opatowa zaczęto organizować już na początku 1940 r. W miarę wzrostu  liczby uczestników ukształtowały się dwa ośrodki na poziomie szkoły średniej: jednym z nich kierował wysiedlony z Poznania ks. Feliks Staszak, a drugim były profesor opatowskiego gimnazjum, wysiedlony z Grudziądza, Edward Bondera. Nauka odbywała się w małych grupach w prywatnych domach. Oto niektóre z nich:

  • dom Piotra i Heleny Szymczyków (dziś już nieistniejący, drewniany budynek nad Opatówką, leżący pomiędzy mostem przy ulicy Ostrowieckiej, a fabryką mydła przy moście w stronę Kielc),
  • mieszkanie profesora Bondery,
  • mieszkanie Doktora Ocepy,
  • mieszkanie Wojciecha Sokołowskiego,
  • mieszkanie Stanisława Guta przy ulicy Cmentarnej,
  • dom Cypriana Czerwińskiego przy ulicy Kościuszki 32,
  • dom Leona Janiszewskiego przy ulicy Kościelnej 18,
  • mieszkanie pielęgniarki Julii Ostaszewskiej przy ulicy Sienkiewicza,
  • dom Eugenii Krzakowskiej przy ulicy Mickiewicza 1,
  • Szkoła Handlowa.


Różne osoby uczyły na tajnych kompletach. Na pewno nie do wszystkich udało się dotrzeć. Oto te, które znamy: Stefan i Teodora Bańcerowie, Zofia Bajońska, Edward Bondera, H. Borkowska, Eugenia Brydacka, Eugeniusz Chmielewski, Czapczyńska, Anna Czerska, Władysław Czerski, Jerzy Czerwiński, Stefania Fórmanowicz, Wanda i Zbigniew Lipińscy, Kazimierz Lisiecki, Tadeusz Lubosiewicz, Stefan Magierowski, Stanisław Małkiewicz, Franciszek Micor, ? Niedźwiedzki, ks. Józef Pastuszko, Stefan Bolesław Poradowski, Janina Romańska, ? Romański, Zofia Rumińska, Janina Stankiewicz, ks. Feliks Staszak, R. Staszewski, Halina Szarzyńska, Jan Izydor Sztaudynger, Stanisław Tatarkiewicz, Przemysław Tatarkiewicz, Zenon Wnuk, Helena Wojkowska, Edward Zajda, J. Zakrzewski, Aniela Zanderówna. Liczba uczniów wahała się od 40 do 260. Oto nazwiska uczestników jednej z grup, nazwanej grupą „Wisi”: Czesław Adamski, Mieczysław Tymieniecki, Stanisław Dąbrowski, Zbigniew Kawka, Michał Uchański, Wisia Ornatkiewicz, ? Pyszniak, Longina Głąb, Helena Wróbel, Bogumiła Głąb, Stefan Witkowski.
Od 1942 r. komplety tajnego nauczania w Opatowie podporządkowane były Powiatowej Komisji Kultury i Oświaty w Kielcach, do której zadań należało udzielanie instrukcji programowych oraz w miarę możliwości zaopatrywanie w podręczniki szkolne. Posiadała również uprawnienia do przeprowadzania egzaminów maturalnych, które po zweryfikowaniu uprawniały do podjęcia studiów wyższych.

Lata 1945 – 1989


Wyzwolenie Opatowa 16 stycznia 1945 r. rozpoczyna nowy rozdział w historii Gimnazjum i Liceum im. Bartosza Głowackiego w Opatowie. Już 11 lutego Włościański Związek Oświatowy Ziemi Opatowskiej w osobach: prezes – Józef Polak, członkowie: Jan Żółciak, Paweł Wróbel, Franciszek Mruk, Stanisław Koziński na zebraniu Zarządu postanowili reaktywować szkołę, powierzając funkcję dyrektora Edwardowi Bonderze
Dzięki kompletom tajnego nauczania młodzież była przygotowana do podjęcia zajęć na różnych poziomach i dlatego po wcześniejszym ogłoszeniu zapisów już 3 marca 1945 r. naukę rozpoczęło 492 uczniów w 9 oddziałach. Dyrektor Bondera w lutym skompletował grono pedagogiczne, w skład którego wchodzili: Zofia Bańcer, Władysław Czerski, Piotr Kusy, Stefan Magierowski, Franciszek Mendyk, Franciszek Micor, Helena Wojakowska, Julia Skowron, Irena Kosydar, Ks. Czesław Florkiewicz, Edward Bondera, Halina Szarzyńska.
W okresie okupacji pomieszczenia Gimnazjum i Liceum zajmowali Niemcy, którzy w ostatniej fazie swego pobytu parter głównego budynku zamienili na stajnię. Nic więc dziwnego, że naukę rozpoczęto w 2 salach gimnazjum i 2 klasach tzw. „białej” szkoły powszechnej, porządkując i remontując pozostałe pomieszczenia, głównie przy pomocy młodzieży i rodziców. Brakowało również sprzętu i podręczników. Dzięki staraniom Władysława Czerskiego i pomocy starosty Jana Kaczora z okolicznych majątków ziemskich przywieziono wozami wiele książek. Utworzono w ten sposób od podstaw bibliotekę szkolną i biblioteki tematyczne w poszczególnych pracowniach, organizowanych przez nauczycieli przedmiotów. Liczba woluminów w 1947 roku wyniosła 1600, a w roku 1950 – 3640. Poza tym dyrektor Bondera uzyskał dla Szkoły subwencję z Ministerstwa Oświaty w wysokości 150000 zł na odbudowę obiektu. Kwota ta jednak nie wystarczyła na pokrycie zniszczeń wojennych i dlatego dyrektor zwrócił się z prośbą o pomoc do opatowskiego starosty Jana Kaczora. Gdy zabrakło funduszy przydzielonych przez województwo, obydwaj urządzali zbiórki publiczne i postanowili zorganizować loterię fantową, przeznaczając na ten cel wyroby uzyskane z fabryki porcelany w Ćmielowie. Do akcji tej włączyli się mieszkańcy Opatowa, tacy jak np.: Jan Królikowski, Stanisław Koziński i Stanisław Zapalski, chodząc po domach celem zebrania fantów. Dzięki funduszom państwowym w marcu 1945 r. wyremontowano 4 sale a ze składek publicznych następne pomieszczenia. Ostatecznie w końcu sierpnia 1946 r. całkowicie odremontowano budynek, który służył młodzieży do ubiegłego roku, a obecnie został zmodernizowany. Ponadto dyrektor, będąc z zamiłowania ogrodnikiem, z ogromną pasją przystąpił do zagospodarowania terenu wokół szkoły. Wytyczono alejki spacerowe, zasadzonych zostało wiele drzew, krzaków ozdobnych róż i innych kwiatów.
W 1945 r. miały miejsce dwa ważne wydarzenia. Pierwszym z nich było odkopanie sztandaru. Według uczestniczki tego wydarzenia - Stanisławy Kwiatkowskiej – Filarowskiej, miejsce zakopania szkolnego sztandaru (w północno – zachodniej stronie sali gimnastycznej) znał Władysław Czerski, gdyż to on właśnie tam go schował przed hitlerowcami. Po wydobyciu sztandaru okazało się, że dzięki zabezpieczeniu, tak sztandar, jak i szarfy były w dobrym stanie. Jedynie rękawiczki miały ślady pleśni na palcach. To z tym sztandarem młodzież defilowała z okazji 1 Maja. Sztandar niósł uczeń (nazwisko nieznane) a towarzyszyły mu: Stanisława Kwiatkowska i Halina Ocepówna.
Drugim – ze wspomnianych wydarzeń była pierwsza powojenna matura, która odbyła się 7 sierpnia. Świadectwa dojrzałości otrzymali wówczas: Stanisław Hennel, Irena Krzakowska, Jadwiga Piasecka, Maria Połaniecka, Wanda Szczekocka i Maria Szpernal.
Celem umożliwienia nauki ubogiej młodzieży wiejskiej, staraniem dyrektora Bondery została zorganizowana bursa w budynkach majątku w Lipowej, gdzie zapewniono uczniom nie tylko bezpłatne mieszkania, ale i posiłki. Mimo licznych przeciwności, dzięki ofiarności dyrekcji, lokalnych władz, młodzieży, rodziców i całego społeczeństwa pierwszy powojenny rok szkolny w opatowskim Gimnazjum i Liceum zakończono pomyślnie 14 sierpnia 1945 r.
Już na zebraniu 11 lutego 1945 r. zarząd WZOZ podjął decyzję o przekształceniu placówki w szkołę państwową. W związku z tym i trudną sytuacją finansową szkoły, z racji wcześniejszych zadłużeń, na posiedzeniu 21 maja 1945 r. tenże zarząd postanowił przekazać na rzecz Skarbu Państwa całą nieruchomość, sprzęt oraz wszystkie aktywa i pasywa szkoły. Do zawarcia porozumienia zostali upoważnieni: prezes Józef Polak i członkowie: Stanisław Koziński i Stanisław Ornatkiewicz. W związku z tą uchwałą i zarządzeniem Ministra Oświaty z 19 marca 1945 r. w sprawie nadania prywatnym szkołom ogólnokształcącym uprawnień szkół powiatowych, Kuratorium Okręgu Szkolnego Kieleckiego pismem z dnia 15 marca 1946 r. powiadomiło szkołę i zarząd o upaństwowieniu prywatnego Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego z dniem 1 marca 1946 r. Tak więc szkoła zyskała potężnego mecenasa w postaci państwa. Dzięki temu przeniesiono bursę z Lipowej, instalując ją w jednym ze starych budynków.
W drugim po wyzwoleniu roku szkolnym 1945/46 uczyło się w Gimnazjum i Liceum 431 uczniów pod dyrekcją Edwarda Bondery i 60 w Liceum dla Pracujących pod kierunkiem Władysława Czerskiego. Tak więc po raz pierwszy spotykamy się ze zjawiskiem szkół towarzyszących przy Gimnazjum i Liceum w Opatowie. Po raz drugi będzie to miało miejsce na początku lat pięćdziesiątych, kiedy to przez 2 kolejne lata powstawały klasy o profilu pedagogicznym, przygotowujące młodzież, po spełnieniu odpowiednich warunków, do pracy w szkołach podstawowych.
W okresie powojennym Szkoła opatowska podlegała różnym zmianom organizacyjnym, zgodnie z dyrektywami Ministerstwa Oświaty. Na mocy „Instrukcji Ministerstwa Oświaty z 4 maja 1948 r. w sprawie organizacji roku szkolnego 1948/49 w szkolnictwie ogólnokształcącym” została przemianowana na czteroletnią, państwową szkołę ogólnokształcącą stopnia licealnego na podbudowie szkoły podstawowej.
Od momentu reaktywowania szkoły po wyzwoleniu tętniła ona życiem, gdyż troszczono się nie tylko o polepszenie bazy, ale i o inne potrzeby uczniów. Działały liczne zespoły artystyczne, które pod kierunkiem Ireny Kosydar i Haliny Szarzyńskiej wystawiały sztuki (np. „Śluby panieńskie”, „Pan Tadeusz”), montaże; organizowały wieczorki literackie uświetniające uroczystości nie tylko na terenie Szkoły, ale miasta i powiatu. Istniały dwa chóry prowadzone przez Władysława Mazura oraz dwie orkiestry harcerskie (dęta i smyczkowa) pod batutą Józefa Grudnia. Dużą aktywnością odznaczał się Harcerski Klub Sportowy.
W 1946 r. powstają szkolne koła różnych organizacji takich jak:

  •  „Wici” – organizatorzy: Machnik i Leon Kłonica, - opiekun Edward Bondera;
  • OMTUR – zorganizowany przez Ignacego Wnuka, - opiekun Franciszek Mendyk;
  • ZWM – organizatorzy: Franciszek Grudzień, Edward Czub, Stefan Pobratym, - opiekun Stefan Magierowski.
    Za najbardziej aktywną organizację w tym okresie należy uznać ZHP, gdyż na terenie szkoły działały następujące drużyny:
  • im. Tadeusza Kościuszki – drużynowi: Stanisław Grudzień (IX.1945 – 28.IX.1946 r.). Bogumił Sokołowski (28.IX.1946 – 9.VI.1947 r.), Zdzisław Lis (11.X.1947 – 30.VI.1948 r.);
  • im. Topora Zwierzdowskiego – drużynowi: Wiesław Ułanowicz (IX.1945 – 27.VIII.1946 r.), Mieczysław Grudzień (27.VIII.1946 – 27.XI.1946 r.), Kazimierz Gul (27.XI.1946 – VI.1948 r.);
  • im. Romualda Traugutta – drużynowy Jan Oficjalski (15.X.1946 – VI.1948 r.);
  • I żeńska drużyna im. Emilii Platter  - drużynowe: Stanisława Kwiatkowska, Janina Sitarska;
  • II żeńska drużyna – drużynowa Alicja Kwapień;
  • III żeńska drużyna – drużynowa Maria Mrozowska.

Specyficzny i niepowtarzalny charakter zawdzięcza w tym okresie ZHP  ks. Józefowi Dziadowiczowi, inicjatorowi wielu imprez harcerskich, pełniącemu funkcję komendanta w obozach w: Zakopanem – Bystrem (grudzień 1946) i Zubrzycy Górnej (lipiec 1947). Do najsłynniejszych należał obóz w Zubrzycy Górnej, wspominany do dziś z łezką w oku. Uczestnicy obozu redagowali okolicznościową gazetkę, której naczelnym redaktorem był Ignacy Wnuk. Materiały dostarczone przez Kazimierza Gula informują również o obozie Hufca Ostrowiec dla harcerzy drużyn Ostrowca i Opatowa w sierpniu 1946 r. w Jeleńcu. 
Niestety w późniejszym okresie harcerstwo nie odgrywało w opatowskim Liceum znaczącej roli. Opiekunami tej organizacji z ramienia Rady Pedagogicznej byli m.in. Jerzy Czerwiński, Mieczysława Ziółkowska (w maju 1962 r. harcerki wraz z opiekunką wzięły udział w harcerskim rajdzie świętokrzyskim) oraz Henryka Świąder.
Może jeszcze kilka słów o życiu towarzyskim uczniów. Zamiast dzisiejszych dyskotek organizowano wtedy potańcówki. Nie było również „półmetków” i studniówek lecz bale maturalne. Przy organizacji tych i innych imprez pomagali rodzice działający w Komitecie Rodzicielskim a mamy przygotowywały różne smakołyki na miarę trudnych, powojennych czasów.
Przy okazji warto przytoczyć kilka zabawnych sytuacji z życia szkoły, dotyczących relacji uczeń – nauczyciel. „Postrachem” tego okresu był polonista (pan Władysław Czerski) zwany popularnie „Władeczkiem”. Na jednej z lekcji języka polskiego miała miejsce dosyć zabawna historyjka. Wywołany do odpowiedzi uczeń, pragnąc zyskać na czasie, dwukrotnie powtarzał zadane pytanie. Te jego rozpaczliwe wysiłki przerwał ryk osła z sąsiadującego ze szkołą gospodarstwa. Osioł skończył a odpowiadający zupełnie zaniemówił, co „Władeczek” skwitował ze stoickim spokojem: „Siadaj, skoro nawet kolega nie zdołał Ci pomóc”. Delikwent „zainkasował” ndst w dzienniczku i wrócił na miejsce. Te dzienniczki, zwłaszcza przy polskim, były prawdziwą zmorą. Pisząca te słowa, za wyrażenie sprzeciwu wobec polecenia „Władeczka”, otrzymała wpis: „Okazuje zuchwalstwo”. Jedna z uczennic, po ostatniej (przed maturą) lekcji polskiego, napisała następujący wierszyk:
„No i jest już po polskim,
Już „Oświęcim” przeżyłam
I szlachetny dzienniczek
W rzece utopiłam”
W tym czasie młodzież nie miała przywilejów zagwarantowanych przez Kodeks Ucznia i na lekcjach historii, prowadzonych przez pana Franciszka Micora, bez względu na klasę, obowiązywała znajomość materiału od początku dziejów do aktualnie omawianego okresu. Zmuszało to wprawdzie do częstych powtórek, ale za to nie było problemów z przygotowaniem do matury.
Na skutek niesłusznego oskarżenia z końcem sierpnia 1950 r., odwołany ze stanowiska dyrektor Edward Bondera, przekazuje szkołę swojemu zastępcy - Franciszkowi Mendykowi. Ten ostatni funkcję dyrektora pełni od 1.09.1950 r.
Dyrektor Mendyk, będący wcześniej wieloletnim wykładowcą w opatowskim Liceum, znał dobrze miejscowe warunki i dlatego włożył wiele wysiłku w poprawę bazy lokalowej - 
przede wszystkim w budowę sali gimnastycznej, zainstalowanie centralnego ogrzewania i otynkowanie budynku. Podczas jego kadencji szkoła podlegała, jak wszystkie szkoły w tym czasie, reorganizacji, mającej doprowadzić do ujednolicenia organizacji szkolnictwa średniego, co ostatecznie nastąpiło dopiero w 1971 r. Należy nadmienić, że w październiku 1958 r. zorganizowano przy Liceum dla 30 uczniów Szkołę Przysposobienia Rolniczego, a w 1962 r. utworzono Liceum dla Pracujących, będące początkowo filią takiej szkoły w Ostrowcu. Kierownictwo placówki objął Jerzy Dulny.
W 1964 r. dyrektor Franciszek Mendyk przeszedł na emeryturę i przestał pełnić obowiązki dyrektora, ale pozostał w szkole jako nauczyciel historii w zmniejszonym wymiarze godzin. Prowadzenie szkoły przejął po nim w tym samym roku dyrektor Stefan Dynowski, który kontynuował prace nad polepszeniem bazy dydaktycznej przez przeprowadzenie renowacji otoczenia szkoły i boiska sportowego, wymianę okien i sprzętu oraz rozpoczęcie prac przygotowawczych do budowy nowego internatu. Podczas kadencji dyrektora Dynowskiego wzrosła również liczba nauczycieli.
Z inicjatywy ZNP przed budynkiem Szkoły w 1965 r. postawiono - pierwszy w Polsce - pomnik ku czci pomordowanych w czasie okupacji hitlerowskiej nauczycieli.
W 1968 r. Stefan Dynowski przeszedł na równorzędne stanowisko do Zasadniczej Szkoły Zawodowej a funkcję dyrektora powierzono wychowankowi opatowskiego Liceum - Zdzisławowi Jakubowskiemu. W czasie jego kadencji została zakończona reorganizacja szkolnictwa średniego i szkoła przyjmowała absolwentów 8 klas szkoły podstawowej, którzy kontynuowali naukę w czteroletnim liceum ogólnokształcącym. Ostatnia matura w myśl przejściowego programu odbyła się 1969 r. Znacznie polepszono bazę lokalową przez wybudowanie w latach 1972 – 75 nowego, obszernego budynku internatu z funkcjonalnym zapleczem i kompleksem urządzeń towarzyszących. Jednocześnie adoptowano stary budynek bursy dla potrzeb dydaktycznych. W tym czasie zradiofonizowano cały budynek szkolny.
Dyrektor Z. Jakubowski podejmował szereg działań zmierzających do poprawy bazy materialnej i dydaktycznej szkoły. Zorganizowana została pracownia lingwistyczna do nauki języka niemieckiego i rosyjskiego, wyposażona w nowoczesne urządzenia.
Zmodernizowano szereg pomieszczeń pod kątem potrzeb szkół rolniczych – utworzono nowe klasopracownie, rozwijano zainteresowanie młodzieży udziałem w olimpiadach przedmiotowych i konkursach, co zaowocowało znaczącymi sukcesami 12 osób (na temat olimpiad traktuje oddzielny rozdział). Kontynuowano prace związane z budową nowoczesnego internatu i nowej kotłowni, do której podłączone zostały wszystkie budynki dydaktyczne.
Z okazji 60 lecia istnienia Szkoły w dniach 10 – 11.06.1978 r. został zorganizowany I Zjazd Absolwentów, na którym przywrócono placówce imię Bartosza Głowackiego, ufundowano nowy sztandar i upamiętniono uroczystość okolicznościowym kamieniem, znajdującym się obecnie na skwerku obok budynku szkoły.
Wychodząc naprzeciw potrzebom społecznym powołano do życia w roku szkolnym 1977/78 Liceum Rolnicze (działało do 1984 r.); następnie Technikum Mechanizacji Rolnictwa (1979/80 – 1986/87), Zasadniczą Szkołę Rolniczą (1979/80 – 1997/98) przekształconą następnie w Zasadniczą Szkołę Zawodową (1998/99 – 2002/03) o kierunku „operator pojazdów i maszyn rolniczych”. W roku szkolnym 1980/81 powołany został Zespół Szkół Rolniczych, w skład którego weszły wyżej wymienione szkoły.
Istniejące przy LO szkoły o profilu rolniczym przygotowywały młodzież do pracy we własnych gospodarstwach rolnych oraz istniejących do okresu transformacji PGR i instytucji związanych z rolnictwem. Ucząca się w nich młodzież odbywała praktyki i zdobywała uprawnienia do obsługi ciągników i kombajnów. Ponadto, w wybudowanych w tym czasie warsztatach szkolnych, zdobywała praktyczne umiejętności do wykonywania drobnych napraw.
Z uwagi na stan zdrowia dyrektor Zdzisław Jakubowski w roku szkolnym 1982/1983 uzyskał roczny urlop zdrowotny, następnie pełnił funkcję pedagoga, po czym przeszedł na emeryturę. Do przejęcia szkoły w dniu 1.05.1983 r. przez dyrektora Zbigniewa Nogala od 1.12.82 r. do 31.01.83 r. obowiązki dyrektora pełnił nauczyciel fizyki Stefan Kowalik.
W tym czasie dokonano remontu sali gimnastycznej, urządzono nową szatnię i przeprowadzono drobne zmiany w otoczeniu szkoły.
W roku 1985 dyrektorem Szkoły została wychowanka - Irena Batugowska. Z jej inicjatywy wprowadzono do szkoły nauczanie, poza istniejącym już językiem rosyjskim i niemieckim – język francuski. Rozszerzył się udział młodzieży w ruchu olimpijskim, w konkursach przedmiotowych i zawodowych. W szkole oprócz Komitetu Rodzicielskiego działał także Narodowy Czyn Pomocy Szkole, w ramach którego rozwinięta została szeroka współpraca, polegająca przede wszystkim na pozyskaniu środków finansowych i innej pomocy szkole na organizację kolonii, obozów oraz plenerów uczniów liceum plastycznego w Kielcach. W tym czasie Szkoła dwukrotnie była współorganizatorem ogólnopolskich imprez turystycznych.
Nastąpiła znaczna poprawa warunków bytowych w internacie.
Została również poprawiona baza lokalowa przez kapitalny remont sali gimnastycznej, urządzeń ciepłowniczych i sanitarnych w internacie i budynku szkolnym. Zainstalowano urządzenia przeciwpożarowe na budynkach i uporządkowano nawierzchnię i ogrodzenie wokół Szkoły. Rozbudowane zostały warsztaty szkolne i wyposażono je w sprzęt do praktycznej nauki zawodu.
W 1987 r. z okazji 70 - lecia istnienia placówki odbył się II Zjazd Absolwentów i Wychowanków Szkoły uświetniony odsłonięciem pomnika Patrona Szkoły, okolicznościowym medalem i tablicą pamiątkową.
Irena Batugowska zakończyła pracę jako dyrektor Szkoły 31.08.1990 r.
W latach 1970 – 1990 ważny element dydaktyczno – wychowawczy stanowiły zajęcia pozalekcyjne, w ramach których młodzież przygotowywała się do olimpiad i konkursów oraz miała okazję do rozwijania swoich zainteresowań nie tylko naukowych, ale i artystycznych. Nauczyciele języka polskiego (H. Dulny, W, Kłusek, A. Sewera, T. Stankiewicz) prowadzili koła językowe, teatralne, kabarety, dając młodzieży możliwość pokazania swoich talentów nie tylko na terenie szkoły, ale i w środowisku lokalnym. Kierowana przez A. Sewerę młodzież przez szereg lat osiągała sukcesy w konkursach recytatorskich i krasomówczych. Nowością w latach osiemdziesiątych minionego stulecia był trwający wśród młodzieży konkurs na najlepiej napisaną sztukę związaną z patronem szkoły wystawioną z okazji II Zjazdu i wyreżyserowaną przez T. Stankiewicz.
Duża popularnością cieszył się prowadzony przez Wandę Kłusek  teatr szkolny, przez który przeszło wiele roczników absolwentów naszej Szkoły. Trudno dzisiaj dokładnie określić liczbę uczniów, biorących udział w wielu szkolnych spektaklach koordynowanych przez Wandę Kłusek. Do najważniejszych należą sztuki teatralne: „Antygona” Sofoklesa, „Moralność pani Dulskiej” - Gabrieli Zapolskiej (lata 70 i 1986), „Śluby panieńskie” A. Fredry (rok szkolny: 1980/1981 i 1987/1988) „Warszawianka” (lata 80), „Zemsta” – (rok szkolny 1982/83), fragm. Pana Tadeusza (lata 80), Kabaret z okazji Dnia Nauczyciela w 1985 r. Największym osiągnięciem był spektakl „Moralność pani Dulskiej” wystawiony przez młodzież naszej Szkoły w 1986 roku w teatrze Stara Prochownia w Warszawie.
Kolejnym aspektem życia Szkoły tego okresu była działalność samorządu szkolnego, którego prace w sposób nowatorski koordynowała Anna Staniek – nauczyciel języka niemieckiego i geografii. Udział młodzieży w organizacji życia Szkoły wiązał się z działalnością sekcji: naukowej, redakcyjnej, porządkowej, imprez i rozrywek, turystycznej i informacyjnej. Bardzo aktywny udział brali uczniowie w przygotowaniu imprez szkolnych, środowiskowych, między innymi sesji popularno – naukowej z okazji 700-lecia Opatowa pod kierownictwem I. Batugowskiej, imprez rocznicowych, dyskotek  oraz cotygodniowych apeli. Przewodniczący Samorządu Uczniowskiego uczestniczyli w posiedzeniach Rady Pedagogicznej i posiedzeniach Zespołu Wychowawczego; współdecydowali również o przyznawanych stypendiach i nagrodach. Cyklicznie wydawano gazetkę szkolną, której założycielem i redaktorem był uczeń Rafał Stankiewicz. W „Życiu Szkolnym” zamieszczano aktualne informacje z życia uczniowskiego na tablicy ogłoszeń. Prowadzono kronikę szkoły oraz systematycznie organizowane były konkursy czystości.  Działalność samorządu skupiała się także na organizacji sejmików, np. na temat samorządności. W pracach samorządu wyróżniali się: Krystyna Dynowska, Anna Kasprzycka, Dorota Bernat, Tomasz Staniek, Joanna Kłusek, Iwona Zubrzycka, Tomasz Sadak, Małgorzata Śpiewak, Grażyna Majsak, Elżbieta Jakubowska, Katarzyna Żurek. W  latach osiemdziesiątych przeprowadzano także konkursy na najsympatyczniejszego nauczyciela. Uczniowie nagrodzili m.in. W. Kłusek, B. Cichocką.
Samorząd organizował również publiczne prezentacje kandydatów, ubiegających się o funkcję przewodniczącego. Powołano też rzecznika praw ucznia. Pierwszym rzecznikiem była Iwona Zakrzewska. W latach 1985-1987 z inicjatywy Samorządu został opracowany wzór tarczy szkolnej, którego autorem była Katarzyna Żurek. 
W grupie przedmiotów humanistycznych wyróżnili się tacy nauczyciele jak: I. Batugowska, której uczniowie uczestniczyli w Olimpiadach Wiedzy Filozoficznej i Olimpiadach Wiadomości o Polsce i Świecie Współczesnym oraz opiekunowie Olimpiad Historycznych – Ludwika Pasternak i Marek Stępień.
Nauczyciele Z. Dynowska, B. Cichocka, J. Machula, M. Serwicka zainteresowali młodzież uczestnictwem w olimpiadach językowych, odnosząc sukcesy na szczeblu okręgowym i centralnym.
Dzięki A. Olszewskiemu, H. Świądrowi, A. Zubrzyckiej, H. Najmanowicz młodzież osiągała sukcesy z przedmiotów matematyczno – przyrodniczych a M. Banasińska, z dużymi sukcesami kontynuowała, zapoczątkowany przez M. Dębniak, ruch olimpijski w dziedzinie biologii; ponadto młodzież chętnie uczestniczyła w zajęciach sportowych i rekreacyjnych prowadzonych przez nauczycieli wychowania fizycznego J. i S. Brzezińskich oraz J. Mroczkowską.
Te i inne formy pracy przyczyniły się do poprawy wyników nauczania. W porównaniu do wskaźnika promowanych w kraju 94,4%, najwyższy poziom – 95,2% - w województwie tarnobrzeskim osiągnęło Liceum Ogólnokształcące im. Bartosza Głowackiego w Opatowie. (Wyciąg z syntetycznej oceny KOiW w Tarnobrzegu, przez Ministerstwo Oświaty i Wychowania, 1987).


Szkoła dziś (1990 - 2016)

Szkoła jest żywą materią, a życie potrafi wykrawać z niej wielorakie, piękne formy. Potwierdzenie tego stwierdzenia stanowi Zespół Szkół Nr 2, w skład którego wchodzą: Liceum Ogólnokształcące im. Bartosza Głowackiego i Liceum Profilowane, będące wyjątkowym miejscem na planie Opatowa. Tu teraźniejszość łączy się z przeszłością, tworząc zgodną, harmonijną całość, mogącą podejmować współczesne zadania szkolnictwa polskiego. “Głowacki” to nie tylko szacowne mury, to przede wszystkim ludzie, którzy potrafili tchnąć w te mury prawdziwego ducha. Szkoła dziś to ciągła dbałość o jakość nauczania, szlachetna duma nauczycieli, uczniów i wychowanków, niewątpliwy ośrodek życia kulturalnego.
Używając terminu „Szkoła dziś”, mamy na myśli lata od 1990 do 2007. Od września 1990 r. Dyrektorem Szkoły został Roman Szczuchniak, który szczególną wagę przywiązywał do spraw: administracyjnych, gospodarczych i porządkowych. Po odwołaniu ze stanowiska dyrektora Szczuchniaka z dniem 1 września 2003 r. obowiązki dyrektora Szkoły objęła Barbara Kasińska.
W tym czasie struktura Szkoły podlegała ciągłym zmianom, w wyniku których w roku szkolnym 2001-2003 mury Szkoły opuścił ostatni rocznik Zasadniczej Szkoły Zawodowej. W 2000 r. Powołano Liceum Techniczne – był to jeden czteroletni ciąg; dwie klasy, których absolwenci ukończyli naukę w roku szkolnym  2003/2004.
W związku z reformą administracyjną od 1999 r. zarówno Liceum Ogólnokształcące jak i Liceum Profilowane noszą nazwę Zespół Szkół Nr 2 w Opatowie, a reforma szkolnictwa wprowadziła nową formę matury, obowiązującą od  2005 r. Zachodzące zmiany wymagały poprawy bazy dydaktycznej. W latach dziewięćdziesiątych dokonano remontu budynku dydaktycznego poprzez wymianę drewnianych stropów na pierwszym i drugim piętrze, wymianę instalacji elektrycznej, modernizację łazienek i kotłowni, jednocześnie przy sali gimnastycznej  został dobudowany ciąg sanitarno – gospodarzy. Uporządkowano plac wokół Szkoły, zbudowano parkingi, rozebrano stary budynek internatu i podjęto prace mające na celu adaptację części internatu na bazę dydaktyczną. W sierpniu 2003 r. wykonano schody zewnętrzne od strony zachodniej oraz dokonano częściowego remontu szatni, a w 2004 r.  został wyremontowany i odnowiony pokój nauczycielski,  wymalowano również wszystkie pomieszczenia budynku dydaktycznego. Bogate dzieje, niezwykła uroda szkoły, sukcesy i osiągnięcia skłoniły w 2004 r. Radę Powiatu, Zarząd, Starostę mgr inż. Kazimierza Kotowskiego do podjęcia decyzji o rozpoczęciu inwestycji budowy hali sportowej i modernizacji obiektu. 2 czerwca 2005 r. ruszyły pierwsze prace budowlane, a już 16 września 2006 r. o godz. 1200 Pani Dyrektor Barbara Kasińska, Pan Starosta Kazimierz Kotowski i zaproszeni goście dokonali uroczystego wmurowania aktu erekcyjnego pod budowę hali sportowej i rozbudowanych obiektów dydaktycznych. Pierwszy etap budowy, który zakończył się 31 lipca 2006 pozwolił na rozpoczęcie zajęć lekcyjnych w nowo wybudowanej, pełnowymiarowej (44,5m x 24,6m) hali sportowej oraz w części dydaktycznej składającej się z szatni, czytelni, 6 sal lekcyjnych oraz zaplecza sanitarnego. Już 28 lutego 2007 roku oddano 5 kolejnych nowych sal lekcyjnych i aulę wykładową dla 150 słuchaczy. W czerwcu 2007 roku został oddany II etap inwestycji, który polegał na wyremontowaniu dawnego budynku szkoły. Wykonana inwestycja połączyła stary budynek szkoły z nowo wybudowanym obiektem. Zadbano również o zachowanie ciągu komunikacyjnego przez utworzenie nowego wejścia od strony zachodniej z pełnym zapleczem szatniowym; wejście południowe służy natomiast jako administracyjne.
W tym momencie bardzo czytelne są słowa „tak teraźniejszość łączy się z przeszłością, tworząc zgodną harmonijną całość mogącą podejmować współczesne zadania szkolnictwa polskiego”.
Dobudowa składa się z głównej bryły hali sportowej oraz otaczających ją sal lekcyjnych i pomieszczeń pomocniczych. Całość połączono istniejącą i nową komunikacją – poprzez korytarze wzdłuż sal lekcyjnych a także wokół otwartego patia. Ponadto w części korytarzy przewidziano poszerzenia jako przestrzeń rekreacyjną z usytuowaniem przy jednej z nich dźwigu osobowego. Obiekt składa się z dwóch głównych części mogących funkcjonować oddzielnie. Część szkolna to zespół dydaktyczny. Składa się on z istniejącego budynku szkoły oraz dobudowy trzykondygnacyjnej powiększającej bazę dydaktyczną. Część sportowa składa się z hali sportowej, sali rozgrzewki, pokojów trenera i sędziego oraz zaplecza. Nowa bryła, lekko zróżnicowana wysokościowo, ukształtowana z prostych brył o wyrazie i charakterze podobnym do istniejącego, została pięknie wkomponowana w teren i zieleń otaczającego ją parku „Co na Grekach włosy nam rozwiewa” (Aleksandra Gromek - Gadkowska).
Pragnąc sprostać wymogom współczesności staraniem dyrektora Szczuchniaka oraz nauczyciela informatyki – Zbigniewa Gubernata, szkoła pozyskała środki pozarządowe na wyposażenie pracowni komputerowych. Działania te kontynuuje dyrektor Kasińska i obecnie kompleks szkolny posiada dwie pracownie komputerowe; skomputeryzowano również bibliotekę - czytelnię i pracownie przedmiotowe. Zadbano o bogatą ofertę językową i w chwili obecnej młodzież może uczyć się następujących języków obcych: angielskiego, francuskiego, niemieckiego, łacińskiego, rosyjskiego. Naukę języków obcych wspierają wycieczki zagraniczne do: Holandii (1996), Paryża (1999 ), Wilna (2003), Lwowa (2004), Pragi (2005, 2006). Ponadto młodzież odbyła wycieczki do Rzymu. W 1994 r. uczniowie wraz z opiekunami uczestniczyli w audiencji (w Sali Klementyńskiej) u Jana Pawła II; w 2003 r. grupa brała udział w Mszy św. (na Placu świętego Piotra) pod przewodnictwem Jan Pawła II, a w 2007 r. młodzież uczestniczyła w audiencji generalnej (na Placu świętego Piotra) u Benedykta XVI.
Od roku 1993 Szkoła należy do Towarzystwa Szkół Aktywnych. W 2004 r. uzyskaliśmy certyfikat „Szkoły z Klasą”, a w 2006 r nauczyciele (Ewa Basak, Anna Gach, Agnieszka Grad, Beata Kaptur-Zwolińska, Małgorzata Stępień, Małgorzata Szczepańska, Monika Wosik) uzyskali certyfikat „Nauczyciel z Klasą”. Obecnie młodzież podjęła wyzwanie i walczy o certyfikat „Ucznia z Klasą”. To właśnie z jej inicjatywy od 2007 r Samorząd Uczniowski przyznaje swoją nagrodę dla absolwenta, który w szczególny sposób zapisał się w historię Szkoły, statuetkę „Złotego Absolwenta”.
W 2005 roku, opracowany przez grupę nauczycieli projekt edukacyjny „Szkoła Marzeń”, pozwolił na pozyskanie 80 tys. zł, które zostały zagospodarowane na zajęcia edukacyjne, kółka zainteresowań, rajdy, wyjazdy młodzieży na basen.
Do tradycji Szkoły należy zaangażowanie nauczycieli i młodzieży w pracę na rzecz Szkoły i środowiska. Od 5 lat organizowane są Powiatowe Dni Kultury Języka Polskiego (poloniści, koordynacja - Joanna Dobiech), Powiatowy Konkurs Poezji Obcojęzycznej (Beata Zwolińska - Kaptur, Marlena Serwicka), konkurs Matma na wesoło (Monika Wosik, Anna Sewera). Od trzech lat prowadzony jest program profilaktyczny Różowa wstążeczka im. Julii Brzezińskiej (Małgorzata Szczepańska). Od 1996 roku szkoła bierze udział w Festiwalu Kultury Chrześcijańskiej „Eutrapelia” (Małgorzata Grządziel). Integracji społeczności lokalnej służą również sesje popularnonaukowe organizowane przez nauczycieli i młodzież naszej placówki. W 2001 roku w Szkole odbyły się Powiatowe Dni Prymasowskie poświęcone Prymasowi Tysiąclecia (koordynator – Joanna Dobiech,  współpraca: Małgorzata Grządziel i Anna Staniek). Jednym z przedsięwzięć – oprócz konkursów literackich i plastycznych – była wówczas zorganizowana sesja, podczas której referaty wygłosili zaproszeni goście, min. Z Seminarium Duchownego w Sandomierzu; nauczyciele oraz uczniowie naszej Szkoły. Sesje popularnonaukowe o charakterze środowiskowym organizowali również nauczyciele historii (1998 – Małgorzata Grządziel, Barbara Kasińska), biologii (Maria Banasińska, Ewa Basak). W roku 1997 uczeń A. Sewery Z. Masternak rozwijając swoją pasję literacką wydał pierwszy tom poezji „Mroczny krajobraz”. Tomik sponsorowany był przez LO w Opatowie.
Od wielu lat uczniowie LO uczestniczą w olimpiadach i konkursach przedmiotowych. To właśnie dzięki ich wysiłkowi i pracy nauczycieli w 2003 r. szkoła uzyskała w rankingu szkół ponadgimnazjalnych organizowanym przez tygodnik „Perspektywy” i „Rzeczpospolitą” 4 pozycję w województwie świętokrzyskim, w 2004 - szóste miejsce, a w 2006 siódmą lokatę w województwie.
Obecnie Szkoła dysponuje wysoko wykwalifikowaną kadrą pedagogiczną i bardzo dobrą bazą dydaktyczną. Kadra Szkoły to w większości nauczyciele dyplomowani i mianowani, posiadający studia podyplomowe z różnych dziedzin.
Nauczyciele ZS Nr 2 podejmują wiele działań zmierzających do podnoszenia poziomu nauczania. Do tych działań można zaliczyć opracowanie innowacji pedagogicznych z języka polskiego (2005, Joanna Dobiech), matematyki, fizyki i informatyki (2007, Monika Wosik, Zbigniew Gubernat, Mirosław Pargieła). Nauczyciele wdrażają i opracowują różne programy, które mają niewątpliwy wpływ na proces nauczania i wychowania. Szkoła współpracuje z wieloma instytucjami, takimi jak: (od 1997) Ośrodek Szkolno – Wychowawczy w Niemienicach i integruje środowisko lokalne. Jej działania mają wpływ na rozwój intelektualny i kulturowy naszego środowiska. Na uwagę zasługuje współpraca z uczelniami wyższymi między innymi AGH w Krakowie (od 1998 do 2004 łączony egzamin maturalny z egzaminem na studia), Politechniką Świętokrzyską, Akademią Świętokrzyską, SGGW.
Szkoła „dziś” to bogata oferta edukacyjna dla młodzieży Opatowa i okolic. W chwili obecnej Liceum Ogólnokształcące im B. Głowackiego w Opatowie posiada następujące nachylenia profilowe:

  • humanistyczne
  • matematyczno – informatyczne
  • matematyczno – fizyczne
  • matematyczno – ekonomiczne
  • biologiczno – chemiczny


Liceum Profilowane oferuje kształcenie w profilu ekonomiczno – administracyjnym i profilu socjalnym.
Jak już wyżej wspomniano, na terenie Szkoły organizowane są zjazdy absolwentów. Kolejny z nich miał miejsce w 1998 roku. Po raz pierwszy w historii Szkoły zjazd rozpoczął się od uczestnictwa w Mszy św., na którą byli uczniowie wyruszyli ze sztandarem na czele. Z okazji Zjazdu został wydany specjalny numer „Ziemi Opatowskiej”.
Obok zjazdów ogólnych odbywają się spotkania koleżeńskie różnych roczników, zapoczątkowane w roku 1984 przez grupę absolwentów z 1964 r. W pierwszym spotkaniu uczestniczyła niewielka grupa, ale dzięki inicjatywie Henryka Woźniaka koleżanki i koledzy spotykają się regularnie. Ostatnie takie spotkanie miało miejsce w 2004 r. z okazji 40 rocznicy matury. Poza absolwentami uczestniczyli w nim nauczyciele w osobach: Henryki Dulny, Mieczysławy Ziółkowskiej, Jerzego Dulnego, Henryka Świądra i Stanisława Brzezińskiego.
Od 1993 r. regularnie (praktycznie każdego roku) spotykają się absolwenci, którzy maturę zdawali w roku 1953. Inicjatorem spotkania był ks. Stanisław Staniek a w organizacji pomagały mu Danuta Susfał (Dudek) i Mieczysława Ziółkowska (Niewójt). Te dwie grupy spotykają się zazwyczaj na terenie szkoły, ale np. zaprzyjaźniona grupa absolwentów z lat 1945 – 1948, już dziesiąty raz spotkała się w rodzinnym domu koleżanki Kazimiery Gołąbkówny. Od 2002 (30 rocznica matury) spotykają się wychowankowie z 1972.
Te wszystkie spotkania grup absolwenckich świadczą o silnej więzi ze Szkołą i środowiskiem opatowskim. Pozwalają również na nawiązanie więzi między wychowankami Szkoły i jej obecnymi uczniami.